Instalacja Arch Linux za pomocą archinstall — kompletny przewodnik 2026

Czym jest archinstall i czy warto go używać?

archinstall to oficjalny, gwidowany (interaktywny) instalator Arch Linux, napisany w Pythonie i rozwijany jako część projektu Arch Linux. Pozwala zainstalować w pełni funkcjonalny system w 10–20 minut, odpowiadając na serię pytań w terminalowym interfejsie tekstowym (TUI), zamiast ręcznie wykonywać dziesiątki komend jak w klasycznej, manualnej instalacji opisanej w Arch Wiki.

Sprawdź szczegóły:

https://asdevops.pl/1

Najważniejsze fakty w skrócie:

Najnowsza wersja: archinstall 4.0, wydana 30 marca 2026 roku, wprowadziła całkowicie przebudowany interfejs Textual UI (oparty na bibliotece Textual), zastępujący starszy, mniej elastyczny menu tekstowe.
Dostępność: archinstall jest preinstalowany na każdym obrazie ISO Arch Linux i uruchamia się jedną komendą: archinstall.
Zastosowanie: świetny wybór dla osób, które chcą szybko postawić system desktopowy, serwerowy lub testowy bez przechodzenia przez pełen manualny proces partycjonowania, pacstrap i konfiguracji bootloadera krok po kroku.
Ograniczenia: dla niestandardowych układów partycji, szyfrowania z odłączonym nagłówkiem LUKS czy bardzo specyficznej konfiguracji initramfs lepszym wyborem wciąż jest instalacja manualna.

Ten artykuł prowadzi przez cały proces — od przygotowania nośnika USB, przez wszystkie kroki instalatora, aż do pierwszego logowania i podstawowej konfiguracji po instalacji.

Czy archinstall to „prawdziwy” Arch Linux?

Tak. To częste pytanie wśród osób przechodzących z innych dystrybucji. archinstall nie jest osobną dystrybucją ani „uproszczonym Arch Linuxem” — to wyłącznie narzędzie instalacyjne. System, który otrzymujesz na końcu, jest identyczny pod względem pakietów, repozytoriów i filozofii „rolling release” co system zainstalowany metodą manualną. Różnica dotyczy jedynie sposobu, w jaki partycje, pakiety bazowe i bootloader zostały skonfigurowane — archinstall robi to automatycznie na podstawie Twoich odpowiedzi, a manualna metoda wymaga wpisania tych samych operacji ręcznie.

Po zakończeniu instalacji masz pełny dostęp do pacman, AUR (po doinstalowaniu pomocnika typu yay lub paru) i wszystkich oficjalnych repozytoriów Arch Linux.

Wymagania przed instalacją

Przed uruchomieniem archinstall przygotuj:

Komputer lub maszynę wirtualną zgodną z architekturą x86_64 (Intel/AMD 64-bit). Dla ARM (np. Raspberry Pi) lub Apple Silicon potrzebny jest inny obraz — odpowiednio z archlinuxarm.org lub asahi.dev.
Minimum 512 MB RAM do samego rozruchu, choć w praktyce do komfortowej pracy z instalatorem i środowiskiem graficznym warto mieć przynajmniej 2–4 GB.
Co najmniej 2 GB wolnego miejsca na dysku dla podstawowej instalacji (środowisko graficzne i dodatkowe pakiety zajmą znacznie więcej).
Działające połączenie internetowe — instalator pobiera pakiety z repozytoriów Arch Linux w czasie rzeczywistym.
Nośnik USB (minimum 2 GB, polecane 4–8 GB) do zapisania obrazu ISO.

Krok 1: Pobranie i weryfikacja obrazu ISO

Pobierz najnowszy obraz ISO ze strony archlinux.org/download. Obrazy ISO są publikowane co miesiąc i zawierają aktualny zestaw pakietów na dzień stworzenia obrazu — nie są to „wersje” do których trzeba migrować, tylko snapshoty instalacyjne. Następnie wybierz odpowiedni obraz ISO systemu Arch Linux ze strony oficjalnych mirrorów dostępnych pod adresem https://archlinux.org/download/#download-mirrors. Wybór konkretnego serwera lustrzanego nie wpływa na zawartość pliku, ponieważ każdy mirror udostępnia identyczną wersję instalacyjnego obrazu systemu. Różnice między nimi dotyczą jedynie prędkości pobierania oraz odległości geograficznej od użytkownika. Po wybraniu najbardziej odpowiedniego (najczęściej najbliższego lub najszybszego) serwera, pobierz plik ISO i zweryfikuj jego integralność za pomocą sum kontrolnych SHA256 lub podpisu PGP, aby upewnić się, że obraz nie został uszkodzony lub zmodyfikowany podczas pobierania.

Zalecane jest zweryfikowanie sumy kontrolnej pobranego pliku przed nagraniem go na USB:

sha256sum archlinux-x86_64.iso

Porównaj wynik z sumą podaną na stronie pobierania. To chroni przed uszkodzonym lub podstawionym obrazem, zwłaszcza jeśli pobierasz z mirrora HTTP.

Tworzenie bootowalnego USB

Do stworzenia bootowalnego USB potrzebujesz pendrive’a o pojemności minimum 8 GB. Użyj jednego z poniższych narzędzi:

Na Windows: Rufus (rufus.ie) – wybierz obraz ISO, pendrive i kliknij START. Na Linux/macOS: polecenie dd lub aplikację Balena Etcher (bezpieczna, graficzna). Na wszystkich platformach: Balena Etcher (etcher.io) – najprostsze rozwiązanie.

Krok 2: Boot z USB i połączenie z internetem

Po uruchomieniu komputera z nośnika USB i wybraniu opcji Arch Linux install medium w menu bootloadera, zalogujesz się automatycznie jako root w terminalu Zsh.

Sprawdź połączenie z internetem:

ping wp.pl - zatrzymaj test naciskając kombinację klawiszy ctrl + c

Jeśli korzystasz z sieci przewodowej, połączenie zazwyczaj działa od razu dzięki systemd-networkd. Dla Wi-Fi użyj wbudowanego narzędzia iwctl:

iwctl
station wlan0 scan
station wlan0 get-networks
station wlan0 connect "Nazwa_sieci"

Konfiguracja Wi-Fi ustawiona w iwctl (łącznie z hasłem sieci) zostanie automatycznie skopiowana do zainstalowanego systemu przez archinstall, więc nie trzeba jej powtarzać po restarcie systemu.

Krok 3: Instalacja i uruchomienie archinstall

archinstall jest już zainstalowany na ISO, więc wystarczy wpisać:

archinstall

Jeśli chcesz mieć pewność, że używasz najnowszej wersji (np. gdy ISO ma już kilka tygodni), możesz zaktualizować pakiet przed startem:

pacman -Sy archinstall
archinstall

Po uruchomieniu zobaczysz nowy interfejs Textual UI wprowadzony w wersji 4.0 — czytelne menu z podświetlanymi sekcjami, nawigowane klawiszami strzałek, Tab i Enter. Naciśnięcie Escape pozwala wrócić do poprzedniego ekranu.

Krok 4: Przechodzenie przez menu konfiguracyjne archinstall

Poniżej znajduje się pełny opis każdej sekcji menu głównego archinstall, w kolejności w jakiej zwykle są prezentowane.

Język instalatora (Archinstall language)

Wybór języka samego interfejsu instalatora (nie systemu docelowego). Większość użytkowników zostawia angielski, ponieważ ułatwia to późniejsze wyszukiwanie błędów w dokumentacji.

Lokalizacja (Locales)

Tu ustawiasz:

Język systemu (np. pl_PL.UTF-8) — wpływa na komunikaty systemowe i programy.
Układ klawiatury konsoli (np. pl) — istotny już na etapie instalatora, jeśli wpisujesz znaki specjalne w haśle.

Mirrory i repozytoria (Mirrors and repositories)

archinstall pozwala wybrać kraj lub region, z którego mirrory będą priorytetyzowane. Wybór mirrora geograficznie bliskiego (np. Polska lub sąsiednie kraje) realnie przyspiesza pobieranie pakietów. Można też włączyć dodatkowe repozytoria, takie jak multilib (niezbędne dla aplikacji 32-bitowych, np. Steam) czy testing.

Partycjonowanie dysku (Disk configuration)

To najważniejszy i najbardziej decyzyjny etap. archinstall daje trzy główne ścieżki:

Best-effort partition layout (Uzyj najlepszego domyslnego ukladu partycji) — instalator sam tworzy układ partycji na wybranym dysku. To opcja polecana większości użytkowników.
Manual partitioning — pełna kontrola nad układem partycji dla zaawansowanych użytkowników z niestandardowymi wymaganiami (np. dedykowana partycja /home, RAID, wiele dysków).
Pre-mounted configuration — dla osób, które wcześniej zamontowały partycje ręcznie (np. po przygotowaniu LVM lub RAID poza instalatorem).

Przy automatycznym partycjonowaniu wybierasz również:

System plików: ext4, btrfs, xfs, f2fs. Zalecam btrfs!
Btrfs ze snapshotami — jeśli wybierzesz btrfs, archinstall zaproponuje konfigurację snapshotów przez Snapper lub Timeshift, co umożliwia łatwy rollback systemu po nieudanej aktualizacji. Zalecam!
Szyfrowanie LUKS2 — opcjonalne szyfrowanie partycji root. Partycja EFI pozostaje zawsze nieszyfrowana, ponieważ firmware UEFI musi mieć do niej dostęp przed odszyfrowaniem reszty dysku.

Domyślnie automatyczny układ tworzy partycję EFI i partycję root, bez dedykowanej partycji /home (katalogi domowe użytkowników znajdują się na partycji root) i bez partycji swap — zamiast tradycyjnego swapa instalator konfiguruje zram (patrz niżej).

Ostrzeżenie: ten etap nieodwracalnie czyści wybrany dysk. Sprawdź dwukrotnie, który dysk wybierasz, zwłaszcza w systemach z wieloma nośnikami (np. dyskiem z Windowsem do dual-boota).

Hasło dyskowe szyfrowania (Disk encryption)

Jeśli wybrałeś LUKS2, w tym kroku ustawiasz hasło odszyfrowujące dysk, wpisywane przy każdym starcie komputera przed załadowaniem systemu. Warto wybrać hasło inne niż hasło użytkownika czy root, ponieważ to ono chroni cały dysk w razie kradzieży lub utraty urządzenia.

Bootloader – Program rozruchowy

Do wyboru:

GRUB — klasyczny, wspiera zarówno UEFI jak i legacy BIOS, ma widoczne menu startowe, najłatwiejszy do debugowania. Polecany domyślny wybór dla większości. Zalecam!
systemd-boot — minimalistyczny, szybki, ale tylko UEFI. Dobry wybór, jeśli nie potrzebujesz dodatkowych funkcji GRUB-a.
rEFInd — graficzny menedżer rozruchu z automatycznym wykrywaniem systemów, wsparcie dodane w archinstall w 2026 roku. Dobry wybór dla systemów multi-boot.
Limine — nowszy, lekki bootloader zyskujący popularność w społeczności Arch.

Od wersji wprowadzonej w 2026 roku domyślną lokalizacją instalacji bootloadera jest nośnik wymienny (removable), co poprawia kompatybilność z niektórymi konfiguracjami UEFI.

Jądro systemu (Kernel)

linux — standardowe jądro, aktualizowane najczęściej, z najnowszym wsparciem sprzętu. Wybór domyślny.
linux-lts — wersja long-term support, rzadziej aktualizowana, stabilniejsza. Dobra dla maszyn produkcyjnych/serwerowych lub gdy najnowsze jądro powoduje problemy ze sprzętem.
linux-zen — zoptymalizowane pod responsywność desktopu, niższe opóźnienia, popularne wśród graczy i przy pracy interaktywnej.

Można zaznaczyć więcej niż jedno jądro — wszystkie zainstalowane jądra będą dostępne do wyboru w menu bootloadera.

Uwierzytelnianie (Authentication)

W tej sekcji ustawiasz, kto może się logować do systemu i jak potwierdza swoją tożsamość.

Najważniejsze opcje:

Hasło użytkownika — ustawiasz hasło do swojego konta (tego codziennego).
Hasło root (opcjonalnie) — możesz je ustawić albo zostawić puste, żeby nie logować się jako root.
sudo (uprawnienia administratora) — jeśli tworzysz zwykłego użytkownika, zostanie on dodany do grupy wheel, co pozwala mu używać sudo (czyli wykonywać komendy administracyjne po wpisaniu własnego hasła).
Wyłączenie roota — opcjonalnie możesz całkowicie zablokować logowanie na konto root i zarządzać systemem tylko przez sudo (to najczęstsza i zalecana opcja na desktopie).

W skrócie: tutaj decydujesz, jak się logujesz i kto ma uprawnienia administratora.

Profil systemu (Profile)

To miejsce, w którym decydujesz, jaki rodzaj systemu chcesz otrzymać:

Desktop — pełne środowisko graficzne. Do wyboru m.in. GNOME, KDE Plasma, XFCE, i3, Sway, Hyprland, COSMIC (dodany do głównego menu w 2026 roku, wcześniej dostępny tylko pod flagą --advanced) i inne.
Server — pakiety bazowe serwera bez środowiska graficznego, z opcjami takimi jak Docker, baza danych czy serwer WWW.
Minimal — czysty, bazowy system bez żadnego dodatkowego oprogramowania — pełna kontrola należy do użytkownika.

Wybór środowiska graficznego (np. GNOME) automatycznie instaluje odpowiednią grupę pakietów (np. gnome), menedżer logowania (np. GDM dla GNOME, SDDM dla KDE) oraz standardowy zestaw aplikacji. Zalecam KDE Plasma (podobny do Windows)

Aplikacje (Additional packages)

Tu można dopisać dowolne pakiety z repozytoriów Arch, które chcesz mieć zainstalowane od razu (np. git, vim, neofetch, htop). Nazwy pakietów rozdzielone spacją.

Konfiguracja sieci (Network configuration)

Domyślnie archinstall kopiuje konfigurację sieci użytą w live ISO (w tym dane sieci Wi-Fi skonfigurowanej przez iwctl) do zainstalowanego systemu, korzystając z systemd-networkd. Można też skonfigurować sieć ręcznie lub pominąć ten krok. Zalecam NetworkManager’a (domyslny backend)

Strefa czasowa i NTP (Timezone & NTP)

Wybór strefy czasowej (np. Europe/Warsaw) oraz włączenie automatycznej synchronizacji czasu przez NTP — zalecane, by uniknąć problemów z certyfikatami SSL i logami systemowymi przy niezgodnym czasie systemowym.

Sterowniki graficzne (Graphics drivers)

archinstall wykrywa zainstalowany sprzęt graficzny i proponuje odpowiednie sterowniki — open-source (np. mesa, xf86-video-amdgpu, sterowniki Intel) lub własnościowe NVIDIA. Dla laptopów z hybrydową grafiką (Intel + NVIDIA) dostępna jest też konfiguracja PRIME.

Audio

Wybór serwera audio — domyślnie PipeWire, który w 2026 roku jest standardem w większości dystrybucji desktopowych, zastępując starszy PulseAudio.

Zarządzanie pamięcią wymiany — zram

archinstall domyślnie konfiguruje zram — skompresowaną przestrzeń wymiany w pamięci RAM — zamiast tradycyjnej partycji swap. Jest to efektywniejsze rozwiązanie dla większości desktopów z 4 GB RAM lub więcej, a konfiguracja algorytmu kompresji i rozmiaru jest dziś ustawiana dynamicznie na podstawie dostępnej pamięci. Zaleca się zostawienie tej opcji włączonej, jeśli nie masz konkretnego powodu, by jej nie używać.

Firewall

Możliwość wyboru i wstępnej konfiguracji prostego firewalla (np. ufw lub iptables) już na etapie instalacji.

Krok 5: Instalacja

Po przejściu przez wszystkie sekcje wybierz Zainstaluj z menu głównego. archinstall poprosi o ostateczne potwierdzenie, a następnie automatycznie wykona:

Partycjonowanie i formatowanie wybranego dysku.
Instalację pakietów bazowych przez pacstrap.
Generowanie fstab.
Konfigurację strefy czasowej, lokalizacji i hostname w nowym systemie (arch-chroot).
Instalację i konfigurację wybranego bootloadera.
Instalację środowiska graficznego, sterowników i dodatkowych pakietów.
Utworzenie kont użytkownika i root, włączenie wybranych usług systemd.

Cały proces trwa zwykle 5–15 minut, w zależności od prędkości internetu i ilości wybranych pakietów.

Po zakończeniu instalator zapyta, czy chcesz wejść w chroot do nowo zainstalowanego systemu (przydatne dla dodatkowych ręcznych poprawek). Jeśli nie potrzebujesz nic dodatkowo zmieniać, wybierz Nie.

Krok 6: Pierwszy restart

Wybierz Exit archinstall, a następnie wykonaj:

shutdown now

Po wyłączeniu systemu wyjmij nośnik USB i włącz komputer ponownie. Bootloader (np. GRUB) załaduje się automatycznie i uruchomi nowo zainstalowany Arch Linux.

Jeśli wybrałeś środowisko graficzne, zobaczysz ekran logowania menedżera wyświetlania (np. GDM dla GNOME). Zaloguj się utworzonym wcześniej kontem użytkownika.

Co zrobić po instalacji?

1. Pierwsza aktualizacja systemu

sudo pacman -Syu

Arch Linux jest dystrybucją rolling release — nie ma „wersji” do której się migruje, tylko stały strumień aktualizacji. Zaleca się wykonywanie pełnej aktualizacji co najmniej raz w tygodniu, żeby uniknąć dużych skoków wersji pakietów, które bywają trudniejsze do bezproblemowego zaktualizowania.

2. Sprawdzenie połączenia z internetem

ping -c 3 1.1.1.1

3. Instalacja pomocnika AUR

AUR (Arch User Repository) to ogromne repozytorium pakietów budowanych przez społeczność. Najpopularniejsze pomocniki to yay i paru. Przykładowa instalacja yay:

sudo pacman -S --needed base-devel git
git clone https://aur.archlinux.org/yay.git
cd yay
makepkg -si

Warto zauważyć, że od pewnej wersji archinstall nie instaluje już domyślnie grupy base-devel — trzeba ją doinstalować ręcznie, jeśli planujesz korzystać z AUR.

Uwaga: AUR zawiera pakiety społecznościowe i nie jest oficjalnie weryfikowany przez zespół Arch Linux.
Oznacza to, że każdy użytkownik może dodać lub przejąć pakiet, a jego skrypty instalacyjne (PKGBUILD) mogą zostać zmodyfikowane.
Zdarzały się incydenty złośliwych pakietów oraz ataki typu supply-chain (np. przejęcia opuszczonych pakietów), dlatego zawsze sprawdzaj PKGBUILD i komentarze przed instalacją oraz używaj AUR na własne ryzyko.

W ostatnim czasie odnotowano duży incydent bezpieczeństwa, w którym setki (nawet >400–1500) pakietów AUR zostało przejętych i zmodyfikowanych w celu instalacji malware (kradzież danych, tokenów, SSH itd.).

4. Konfiguracja firewalla (jeśli nie zrobiono tego w instalatorze)

sudo systemctl enable --now ufw
sudo ufw enable

5. Sterowniki i dodatkowe oprogramowanie

Sprawdź, czy sterowniki graficzne działają prawidłowo (glxinfo | grep "OpenGL renderer" dla systemów z mesa-utils), zainstaluj kodeki multimedialne (gst-plugins-good, gst-plugins-bad, gst-plugins-ugly) oraz dowolne aplikacje potrzebne do codziennej pracy.

archinstall vs. instalacja manualna — które wybrać?

Kryterium	archinstall	Instalacja manualna
Czas instalacji	10–20 minut	45–90+ minut
Poziom kontroli	Wysoki, ale ograniczony do opcji w menu	Pełna, nieograniczona kontrola
Wymagana wiedza	Podstawowa	Średnia/zaawansowana
Nauka systemu Linux	Mniejsza	Bardzo duża
Niestandardowe układy dysków (RAID, detached LUKS header)	Ograniczone wsparcie	Pełne wsparcie
Powtarzalność (automatyzacja)	Tak, przez plik JSON	Wymaga własnych skryptów
Polecany dla	Większości użytkowników, szybkich wdrożeń, maszyn wirtualnych, testów	Użytkowników z niestandardowymi wymaganiami, osób chcących dogłębnie zrozumieć proces

Wniosek: jeśli chcesz mieć działający system Arch Linux szybko i bez ryzyka pomyłki przy ręcznym partycjonowaniu, archinstall jest właściwym wyborem — i to nie jest „gorsza” ani „okrojona” wersja Arch Linuksa. Jeśli natomiast Twoim celem jest nauka działania systemu Linux od podstaw albo potrzebujesz bardzo specyficznej konfiguracji dysku, sięgnij po manualną instalację opisaną w Arch Wiki.

Najczęstsze problemy i jak je rozwiązać

Instalator nie widzi połączenia z internetem. Sprawdź ping archlinux.org. Dla Wi-Fi zweryfikuj, czy iwctl poprawnie połączył się z siecią (station wlan0 show). Część kart sieciowych Wi-Fi wymaga dodatkowego firmware niedostępnego na ISO — w takim wypadku tymczasowo użyj kabla Ethernet lub telefonu jako hotspotu USB.

System nie startuje po reboocie (brak wpisu w UEFI / „no bootable device”). Sprawdź w ustawieniach UEFI/BIOS, czy Secure Boot jest wyłączony (Arch Linux domyślnie nie jest podpisany cyfrowo) oraz czy tryb bootowania (UEFI vs Legacy) jest zgodny z tym, w jakim zainstalowano system. Jeśli wybrałeś systemd-boot, pamiętaj, że wymaga on UEFI — nie zadziała w trybie Legacy BIOS.

Czarny ekran po zalogowaniu w środowisku graficznym. Najczęściej to problem ze sterownikiem graficznym, zwłaszcza na laptopach z NVIDIA. Sprawdź logi: journalctl -b -u gdm (lub odpowiedni menedżer logowania) i rozważ przełączenie się na sterowniki open-source (nouveau) lub doinstalowanie właściwego pakietu NVIDIA dla swojej karty.

Hasło LUKS nie jest akceptowane przy starcie. Sprawdź układ klawiatury używany na etapie wpisywania hasła rozruchowego — czasem różni się od układu w systemie graficznym, co przy znakach specjalnych (np. polskich) prowadzi do wpisania innego ciągu znaków niż zamierzony.

Brak dostępu do AUR / błąd „makepkg” o brakujących narzędziach budowania. Doinstaluj grupę base-devel, która od pewnego czasu nie jest już domyślnie instalowana przez archinstall: sudo pacman -S base-devel.

FAQ — najczęściej zadawane pytania o archinstall

Czy archinstall jest oficjalnym instalatorem Arch Linux? Tak, archinstall jest częścią projektu Arch Linux i jest dołączony do każdego oficjalnego obrazu ISO.

Czy instalacja przez archinstall jest gorsza od manualnej? Nie. Wynikowy system jest pod każdym względem identyczny — taki sam zestaw pakietów bazowych, taka sama filozofia rolling release, taki sam dostęp do AUR. Różni się tylko sposób przeprowadzenia samej instalacji.

Czy mogę użyć archinstall do instalacji na maszynie wirtualnej? Tak, archinstall działa bez problemu w VirtualBox, VMware, QEMU/KVM czy innych hypervisorach, o ile maszyna wirtualna ma skonfigurowany dostęp do internetu.

Czy archinstall wspiera dual-boot z Windowsem? Tak, najlepiej przez wybranie manualnego partycjonowania i wskazanie istniejącej partycji EFI Windowsa jako punktu montowania /boot lub /efi, zamiast tworzenia nowej. Bootloader rEFInd lub GRUB wykryje wtedy obie zainstalowane systemy.

Czym różni się GRUB od systemd-boot? GRUB wspiera zarówno UEFI jak i Legacy BIOS, ma rozbudowane menu i jest łatwiejszy w debugowaniu. systemd-boot jest szybszy i prostszy, ale działa wyłącznie w trybie UEFI.

Czy muszę tworzyć partycję swap? Nie — domyślnie archinstall konfiguruje zram (skompresowaną pamięć wymiany w RAM), co dla większości desktopów z 4 GB RAM i więcej jest wystarczające i efektywniejsze niż tradycyjny swap na dysku.

Jak zautomatyzować wielokrotne instalacje z tą samą konfiguracją? Po przejściu przez menu wybierz opcję zapisania konfiguracji (Save configuration), co generuje plik user_configuration.json (i opcjonalnie user_credentials.json dla danych wrażliwych). Plik ten można potem wskazać przy kolejnych instalacjach, pomijając całe menu interaktywne.

Czy archinstall można zaktualizować bez ponownego pobierania ISO? Tak, na żywym systemie ISO można zaktualizować pakiet archinstall przez pacman -Sy archinstall, o ile starsza wersja na ISO nie jest zbyt przestarzała względem repozytoriów.

Podsumowanie

archinstall to dojrzałe, oficjalne narzędzie, które po aktualizacji do wersji 4.0 w marcu 2026 roku zyskało nowy, przyjemniejszy w obsłudze interfejs Textual UI. Pozwala przejść przez cały proces instalacji Arch Linux — od partycjonowania dysku, przez wybór bootloadera, jądra i środowiska graficznego, aż po konfigurację sieci i firewalla — w jednym, spójnym menu, bez utraty niczego, co czyni Arch Linuksa Arch Linuksem. Dla zdecydowanej większości użytkowników, niezależnie od poziomu doświadczenia, jest to dziś najszybsza i najbezpieczniejsza droga do działającego systemu, a manualna instalacja pozostaje wartościową opcją dla tych, którzy chcą zrozumieć każdy krok procesu od podstaw albo potrzebują układu dysku wykraczającego poza to, co oferuje menu instalatora.